2014-1 Portugal

Dinsdag 22 april 2014, dag 1. Km-stand 53532.
Lekker weertje, droog en tegen de 20 gr.
Route: Roermond, Maastricht, Luik, Bastogne, …stad Luxemburg

Zo, eindelijk is het dan zover: de reis naar Portugal gaat beginnen. We zijn benieuwd hoe ver we komen. Voordat we ècht weg zijn eerst nog even naar Leurs een verkeerde Gardena-slangkraan terugbrengen en een brief op de bus doen.
Bij nader inzien, laten we die brief maar bij Océ in de bus stoppen, kunnen we gelijk terugrijden naar huis om de riem van Toby op te halen. Hopelijk ziet Henk ons niet weer voorbijkomen één keer zeggen waar we naartoe gaan is genoeg.
De deur weer gesloten en alarm geactiveerd en dan de baan op richting Maastricht. Onderweg kopen we nog even 2 krukjes en bijbehorend tafelblaadje bij de Vrijbuiter in Roermond. Nauwelijks oponthoud in Maastricht ondanks de gigantische tunnel-bouwput. Knap werk.
In de Ardennen rijden we door een korte maar flinke bui. Hopelijk valt zoiets in Velden ook, het is hard nodig.
Onderweg doen we Bastogne nog even aan. Erg druk daar en de tank stond er nog.
foto P1070032

Ook handig als je onderweg gewoon 220 hebt om koffie te zetten. We komen er wel achter dat de 2 stopcontacten in de garage niet via de omvormer lopen. Foutje niet eerder geconstateerd. Onderweg geen fietsen opladen dus, tenzij met een verlengkabel op een ander stopcontact aansluiten.
Tegen 5 uur arriveren we op camping Kockelscheuer. Ligt 4 km van het centrum van de stad Luxemburg en kost maar 14 euro, incl. warme douche, wifi en excl. stroom. Maar die hebben we zelf ook zat. Toby kan na een dag staan in de camper, eindelijk plat.
foto 33-36

Woensdag 23 april 2014 dag 2.
Prima weer. Droog en in de loop van de dag 25 gr.
Route Thionville, Metz, Nancy, Toul, Neufchateau, Goncourt, Langres, Beaune.

Die dikke vliegtuigen die dalen en opstijgen van Luxemburg-airport hebben ons niet wakker kunnen houden of maken. Vandaag rijden we een lange, lange weg door Noord-Frankrijk. Heel veel in bloei staande gele lijnzaadvelden. We willen 2 etappes van het routeboek doen en vanavond in Beaune overnachten.

foto 39
Onderweg stoppen we in Langres, gelokt door de borden met “Centre historique”. Inderdaad een oud centrum, niet uit de middeleeuwen, maar veel later. Toch mooi, maar zeer slecht onderhouden. Ook veel lege panden en ’s middags om 4 uur heel veel winkels gesloten .
Uiteindelijk arriveren we pas tegen 7 uur op camping municipal “Les cent Vignes” in Beaune. We staan nauwelijks 10 meter van het restaurantje. Het rosétje bij het eten was goed te verwerken! Ook deze camping is net als de vorige redelijk van prijs: 14,60 zonder stroom, want daar vroegen ze 4,50 voor!
Toby heeft zowaar onderweg af en toe in zijn mandje gelegen, tot iedere keer weer het moment dat het gas er van af ging en daar stond hij weer.
Kort voor Beaune maken de lijnzaadvelden plaats voor onafzienbare velden met wijnstokken. Maar daarvoor zitten we dan ook hier in de Bourgogne-streek op de “Route des Grand Cru”.
Vanavond voor de eerste keer dit verslag doorgehaald…, maar helaas, niet gelukt. Volgende keer beter.

Donderdag 24 april 2014, dag 3.
Prima weer. ’n Graadje minder dan gisteren. Tegen de avond wat regen.
Route Chagny, Montceau-les-mines, Paray-le-Monial, Le Donjon, Lapalisse, Clermont Ferrand, Massiac.

’s Morgens eerst een wandeling naar het centrum van Beaune gedaan en voor het definitieve vertrek tegen 12 uur natuurlijk eerst koffie.
De route van vandaag ging langs een heel groot gedeelte van het Canal du Centre en de rivier (meer een sloot) Dheure. In het kanaal om de kilometer gemiddeld wel een sluisje.
Mooie route, ook door vele dorpjes met 30-km drempels uit de tijd dat ze dachten dat 30 km nog ongeveer 60 was. Maximum snelheid dus tegen de 20 en anders borden rapen.
Een stuk na Beaune was het weer afgelopen met de wijnstokken en veranderde het landschap in gras- en hooivelden. Het landbouwareaal ligt er stukken beter bij dan de huizen overal. Veel schitterende uitzichten.
We arriveren rond half zeven in Massiac: gratis camperplek voor 15 campers, en die staan er dan ook.

Vrijdag 25 april 2014, dag 4.
Het weer is beduidend minder. Bij het wakker worden 10 graden. Het buitje van gisteravond is een plens regen vannacht geworden en de hele dag hebben de buien ons op de hielen gezeten en zelfs af en toe ingehaald.

Route N122 Murat (Col de Cére 1294 m.), Auriac, Maurs, Figeac. Dan de D922 Ville France-de-R., Toulouse, Gaillac en camperplaats St. Martory. Beetje moeilijk te volgen op de kaart allemaal.
De route gaat een groot gedeelte over het Massif Central, heel mooi, heel bochtig, soms heel hobbelig en vol kleine dorpjes. Er is weinig over te vertellen, je moet het gewoon beleven. Intussen weten we zeker dat de camper niet zo 1-2-3 uit elkaar rammelt: alles zit er nog op en aan. Een klein wondertje.
Toby heeft perfect in de gaten wanneer je moet gaan tegenhangen in de bochten, wanneer we langer doorrijden (de mand in en slapen), wanneer we gaan stoppen en (met tegenzin) hij weer vast moet aan de riem omdat het verder gaat.
We staan op een gratis camperplaats midden in het dorp, langs de rivier de Garonne en we zijn nummer 3 als we aankomen. Een uurtje later staan er 9. Nog later 11.
Precies hier tegenover is een bakker, verse broodjes dus morgenvroeg! Hij hangt al uit het raam om de campers te tellen en uit te rekenen hoeveel broodjes hij extra moet bakken.

Zaterdag 26 april 2014, dag 5.
Frisjes vanmorgen: rond 12 graden. Tegen de avond verschijnt de zon eindelijk en wordt het nog snel 16 (!) gr.
Geplande route voert naar Noord-Spanje, de Pyreneeën over, dan naar rechts en weer een beetje naar boven tot een camping in Benasque.

We vertrekken op de gewone tijd na het nuttigen van verse broodjes en croissants vanaf onze camperplek met (schoon) openbaar toilet. En dat laatste is maar goed ook, want ons toilet is behoorlijk vol.
Een mooie tocht door de bergen waar nog heel veel sneeuw op ligt. De algemene indruk is dat het er hier in de dorpen allemaal stukken beter uitziet en beter onderhouden is dan in Frankrijk. Voor de wegen geldt dat iets minder.
Na het tanken in Villaller zien we een stuk van de weg af een nogal rustige camping liggen. Toch maar eens gaan kijken.
Niemand bij de receptie, maar het toiletgebouw is open en prima in orde. Na wat rondhangen een kort gesprekje met een Engels echtpaar dat daar al vanaf 12 uur stond te wachten op de beheerder. Intussen loopt het tegen half twee. Het papier op de deur is tegenstrijdig: open van 8-13 en van 16-20, maar ook gesloten tot 19 uur.
Wat te doen? We besluiten om gewoon op een plek te gaan staan en we zien wel. Eerst maar eens koffie. Dan toch maar het toilet legen.
Er arriveren Oostenrijkers en daarna Nederlanders. We vertellen hun dat wij het ook niet weten. Vervolgens zoeken zij ook een plek. De Engelsen zijn intussen doorgereden. Nou, dan sluiten we de stroom ook maar aan. Er arriveert een Spaanse camper.
Bij het receptiegebouw blijkt een open WiFi-netwerkje te zijn. Facetimen met Tessa en Hanna en de kinderen dus. Liv vandaag 1 jaar!!! Vanavond maar met Thomas/Monique proberen verbinding te krijgen.

Tessa was pas vanmorgen om 6 uur thuis gearriveerd vanuit Cambridge wegens pech aan de naar-huis-bus. Heel leuk geweest, maar blij weer thuis te zijn. En zo hoort het ook.
Dan komt de Nederlandse mevrouw aan de deur: zij had van de net gearriveerde Duitsers gehoord, die hier al vaker geweest waren (wat doe je hier dan?), dat de beheerder wellicht morgenvroeg tegen 9 uur zou kunnen komen, als hij vanavond niet meer kwam.
Nu is het intussen 19 uur, niemand te zien. Wel ontdekt dat we in de camper volle sterkte WiFi hebben.
Wat leuk is, is dat de camera’s thuis prima werken: zowel de voordeur als de tuin als de woonkamer komen prima in beeld. Zo hebben we net gezien dat Thomas gisteren rond 14 uur de fiets van Thea terug gebracht heeft, ha ha. We zijn benieuwd naar zijn gezicht als we hem straks Facetimen.

Zondag 27 april 2014, dag 6.
Het begint met een temperatuurtje van 8 graden. In de loop van de dag wisselt het tussen de 15 en 20 gr met een fris windje en soms WIND.
De route van vandaag gaat strak westwaarts richting Pamplona en Burgos.
Nou ja, strak…, maar dat straks.

Eerst maar eens afrekenen bij de intussen aanwezige campingbaas. Een heel sympathieke vent die voor die 16 euro toch maar prima de camping onderhoudt, bovendien erg vriendelijk is en niet te vergeten engels spreekt. Dat is wel handig want onze spaanse woordenlijst gaat nog niet verder dan ola en adios. Na ’t spek met eieren (als we de zondagse traditie van naar de kerk gaan dan al niet vasthouden, moet er wél iéts overblijven!) en water voltanken, op weg. De eerste pakweg 20 km zijn zo mogelijk nog slechter dan alles tot nu toe. Daarna wordt het gelukkig beter. Bochten draaien, duizenden. Heel erg smalle stukken, tientallen. Gelukkig is er bijna geen verkeer.
En nu blijkt hoe groot Spanje eigenlijk is. We hebben tot ’s avonds 7 uur nodig om Burgos te bereiken en het is nog maar de vraag of we morgen Portugal in gaan rijden.
Maar het is verder wel genieten van het Pyreneeën-landschap. Prachtig: hoge bergen met veel sneeuw, diepe schluchten met heel smalle weggetjes onderin naast de rivier, heeeel wijdse uitzichten over het glooiende land tot waar de hoge bergen weer opdoemen en 2 cols (de l’Espina en de Fadas) van dik 1400 meter. Kortom, fantastisch. We nemen ons wel voor als we nog eens teruggaan, een kortere aanrijroute naar Portugal te nemen, bijv. die uit het womo-boekje.
Het is het grootste gedeelte van de dag heel erg rustig op de weg, totdat ineens na 17 uur de vrachtwagens op de weg verschijnen. Waarschijnlijk een rijverbod tot die tijd?
We gaan in Burgos naar de camperplek, 750 meter van de wereldberoemde kathedraal af, liggend aan een rotonde naast de boulevard en rivier die door de stad stroomt. Eigenlijk niet echt meer plaats, alles staat vol personenauto’s, maar een behulpzame landgenoot, net terugkerend van een wandeling naar de stad, komt naar ons toe en zegt dat hij vannacht ook blijft staan. Hij schuift z’n camper een beetje op en wij kunnen prima staan. Vervolgens gaan er wat mensen met auto’s naar huis en komen er een paar campers bij.

Maandag 28 april 2014, dag 7.
’s Morgens in Burgos 9 graden en een straf fris windje. in de loop van de dag boven de 20 graden.
De route ging van Burgos over Palencia, Valladolid, en Zamora naar Miranda do Douro in Portugal. Als we daar aankomen hebben we bijna op de kop af 2200 km gereden.

Prima geslapen aan de rotonde Koninginneplein 🙂
Vergeten te vertellen: afgelopen zaterdag waren we tijdens de koffiepauze (iedere dag ’s morgens, ’s middags en ’s avonds met goeie koffie dankzij de pads, 220 volt via de omvormer en een gloeiend hete koffie zettend apparaatje waar ondanks de pads koffie uit komt zonder schuim, lekker) in een klein dorpje in Spanje, Agramunt. Daar bleek enkele meters van de camper een zeer bijzondere winkel te zijn: alleen maar nougat, marsepein, chocolade en muscat-wijn. Zéér gespecialiseerd dus.
Het kost wat (ha ha), maar dan heb je ook wat. Als we thuis zijn zal er niets meer over zijn 🙂

Voordat we vertrokken uit Burgos zijn we de stad ingelopen en hebben de kathedraal bezocht. Die staat terecht op de werelderfgoedlijst van de Unesco. Schitterend gebouw. De dik twintig foto’s kunnen maar een hele summiere indruk geven van alle kunst die er te zien is. In het gebouw kun je gemakkelijk verdwalen.
Er zijn minstens 3 orgels, 10 kleine kerken met altaren, 1 grote middenkerk en 1 grote kerk aan een van de einden van het gebouw. Kortom, niet te beschrijven dus.

Tegen 12 vertrekken we voor het laatste stuk naar Portugal, Toch altijd nog ruim 300 km. Steeds weer valt op hoe goed verzorgd alles hier is. In de echte hele kleine dorpen is alles nog authentiek, maar zelfs dat ziet er allemaal goed uit. Ook bijvoorbeeld in Burgos worden kapitalen besteed aan het schoonmaken en het onderhoud van straten en plantsoenen. Natuurlijk heb je ook nog wegen waar alles uit elkaar dreigt te rammelen, maar het zijn er nog maar weinig.
De autovia’s (gratis, 4-sporen autobanen) zijn erg goed. Er zijn ook tol-wegen, de auto-routes, maar die hebben we nog niet nodig gehad.
Ook vandaag weer mooie landschappen. Veel kleurig geschakeerde stukken: van donker- en lichtbruin naar geel, licht- en donkergroen en soms paars. Dan ineens belanden we in een stuk Spanje dat heel rotsig is en de stukken land allemaal afgezet zijn met gestapelde stenen. Mooi.
Rond 6 uur arriveren we in Miranda do Douro. We parkeren aan de rand van het dorp en lopen even het dorp in om te zien waar de camperplaats is, maar die blijkt achteraf toch naar buiten het dorp verplaatst te zijn. We staan er ’s nachts met een stuk of 6 mede-campers, weer van allerhande nationaliteiten. Ook in dit dorp is trouwens de afgelopen jaren fors geïnvesteerd. Het ligt er allemaal gelikt bij.
Morgen? Geen idee waar we eindigen.

Dinsdag 29 april 2014, dag 8.
Lekker temperatuurtje met een fris windje. In de loop van de dag 30 graden, maar misschien stond toen de camper in de zon???
De route was gepland volgens het Womo-boekje naar Vimioso, maar het werd ongepland naar Mogadouro, dan Vimioso en vervolgens Bragança. Het einddoel van vandaag, Chaves, halen we dus nog niet tot de helft.

Net voor ons in Miranda dD stond een buscamper, merk Pössl, waarin naast een man en een vrouw 5 (!) honden zaten van het formaat herder. Drie witte en 2 bruin-zwarte. Je zult er maar mee op pad zijn. Het bleken Limburgers die in Sittard net over de grens woonden.

Enfin, het was reeds 10 telefoontijd uur toen we echt wakker waren. Hè? 10 uur? Nou ja, dat zal dan wel. We lopen nog even het dorp in waar we gisteren niet zo veel van gezien hadden en vertrekken vervolgens met onze 1-ne hond.
Op de prachtig uitgebouwde 2-baans autoweg van Miranda naar Mogadouro staan van die borden over de weg, maar geen aanwijzingen erop, behalve de tijd. Ook stom van die Portugezen, nog niet aangepast aan de zomertijd. Tot ineens een tijdje later een lampje ging branden: ze kennen hier helemaal geen zomertijd. In Portugal is het ’s zomers 1 uur vroeger en ’s winters 2 uur vroeger dan bij ons. We waren dus ook niet tegen 10 uur wakker, maar tegen 9 uur.
Druk is het nergens: op de weg van M naar M reden we 1 op 2, d.w.z. 1 tegenligger per 2 kilometer. Tijdens de middagpauze komen er 2 of 3 auto’s voorbij.
We hebben een prachtige tocht gereden vandaag en zijn rond twee uur geëindigd in Bragança. Moe maar voldaan zullen we maar zeggen. Mede vanwege een waarschijnlijke slijmbeurs-ontsteking in de linkerarm van de chauffeur. Op de camperplek staan er al een stuk of 6. Laat in de avond zijn dat er ongeveer 25, inclusief de buscamper met de 5 honden. Puur toeval.

We zijn ’s avonds het dorp ingelopen, een dikke kilometer steil op en af, naar een restaurant waarvan de eigenaar ’s middags visitekaartjes uitgedeeld had bij de aanwezige camper. Specialiteit van Portugal “Bacalhau Assado” oftewel Cod-fish. Nederlandse vertaling nog niet bekend. We hebben hem besteld als gegrild en het is de bedoeling dat je die vis dan eet met olie en azijn. Daarbij een paar in de schil gekookte aardappelen en een paar koolbladen die net heet water gezien hadden.
Op zich wel smakelijk. Tel daarbij op nogal wat wijn en de dubbele inspannende wandeling: welterusten voor vandaag!

Woensdag 30 april 2014, dag 9.
Alweer prima weertje. Lekker zonnetje.
Geplande route was van Miranda naar Chaves en dan?

Het wordt een kort verhaal vandaag: schitterende uitzichten kun je niet beschrijven en die hadden we de hele dag. Alsof we constant over het dak van Portugal reden.
Een tussenstop in Vinhais voor de noodzakelijke foto’s en de bakker (1 mik en 6 broodjes = 1,58!).
In Chaves zijn we na wat gecross door de stad doorgereden. Nauwelijks parkeer-mogelijkheid en wat we gezien hebben was niet echt interessant.
In Pedras Salgadas zoeken en vinden we een heel mooie thermen-bron, gelegen in een prachtig park met zwembad. Zo vroeg in het seizoen hadden de kikkers daarin nog vrij spel.
Tegen de avond zetten we koers naar een in het womo-boekje beschreven camperplek. Die blijkt op meer dan 1000 meter hoogte te liggen met de dichtstbijzijnde levende mens waarschijnlijk op meer dan 100 km. Althans, zo voelde het aan. Wel rustig, dat wel.
Te rustig dus. Dan maar verder naar de volgende. Daar staan we nu als we dit opschrijven: naast het kerkhof en het voetbalveld en een grote kapel. Een stukje bergop naar een kleine top waar nog een kleine kapel staat en de uitzichten zijn niet meer te pakken op de foto’s. Fantastisch.
In ieder geval geen last van de buren vannacht. Hoewel?
Morgen richting kust.
De arm doet nog steeds niet mee, veel pijn.

Donderdag 1 mei 2014, dag 10.
Niets meer over het weer: iedere dag prima, veel zon, lekker fris windje. Ideaal.
De route volgens het Womo-boekje gevolgd, althans, dat was de bedoeling.

We rijden van onze camperplek weg en slaan linksaf, want we kwamen van rechts. Dat klopte wel, maar we hadden moeten bedenken dat deze weg al linksaf was en we hadden dus nu rechtsaf en vervolgens rechtdoor moeten gaan. Maar oké, de weg ziet er prima uit, twee auto’s konden redelijk gemakkelijk naast elkaar. Tot de weg een paar kilometer verder ineens in een middeleeuws dorp, Vale de Cunho, zit. (Doe geen moeite, niet te vinden op een kaart groter dan 1:100) Het wordt wat smaller, gaat over in basaltblokken en- blokjes, nog smaller, nog smaller, een hoek van 90 graden, dat wordt zweten, nog iets smaller en nog zo’n hoek. Maar redding is nabij. De lokale dames die toch al met elkaar stonden te discussiëren waren bereid met deskundige blikken, met een oog dicht langs de hand kijkend, heel normaal ja te knikken, ‘gaat best’. Dat klopte wel, we hebben er geen kras aan over gehouden, maar het scheelde geen 2 centimeter. Sturen met Thea aan een kant uit het raam hangend, ik aan de andere kant, spiegels in de gaten houden en af en toe kijken naar de gebaren van de hulpen. Daarna nog een helling die we in de eerste versnelling moesten nemen en de camper nog 2 keer doorslipte (stijging iets van 20-25% schatten we) en we zitten weer gewoon op het vervolg van de weg, eenbaans met soms een meter zònder gat. Dat heeft nog zo’n 10 kilometer geduurd alvorens we weer op de ‘goede weg’ zaten. Allemaal zeer de moeite waard gezien de prachtige uitzichten zoals de foto’s bewijzen. Wel zeer inspannend als je alles met 1 arm moet doen.
Je moet alles eens meegemaakt hebben (blijkt ook de volgende dag).

We draaien af naar Alija. kleine plaats met een prachtige drietraps-fontein, staand voor het kerkje met een prachtig Azelujofront (Portugese blauwe tegels, vgl. Delfts blauw). Achter de kerk een reusachtige plantaan van 156 jaar oud. We parkeren de camper eronder en je ziet hem nog nauwelijks meer staan.

We rijden verder door de Porto streek, home van de portwijnen. Onafzienbare wijnvelden langs de rivier de Douro, die we al heel lang volgen. Een korte omweg, wat heet, niets is omweg of alles is omweg, naar Lamego met de pelgrimskerk Nossa Senhora dos Remédios. Vanuit het dorp 650 treden naar de ingang van de kerk en aan de linkerkant daarvan een weg waar je met de auto naar boven kon. Gelukkig.
Op de weg het dorp uit nog even onze gasvoorraad kunnen aanvullen, niet echt nodig, maar de gelegenheid deed zich voor.
Plan is nu naar de kust te rijden naar een camping Orbitur Madalena net onder Porto. De arm doet heel erg pijn en wellicht doet rust meer dan de aspirientjes van de laatste dagen.
We volgen de stem van Janssen de navigator en de weg hoog boven de rivier. Tijdens de rit besluiten we vannacht nog maar eerst een camperplek op te zoeken in Cinfães, nog een kleine 30 km. en dan morgen de laatste paar uur naar de kust te doen. Het duurt namelijk allemaal wat erg lang. De navigatie geeft aan dat we over 100 km. zo’n 2,5 uur gaan doen en uit ervaring weten we dat daar gemakkelijk eenderde bij mag met de camper.
Ineens zegt Janssen ‘indien mogelijk keren’. Nou zegt die wel meer stomme dingen, maar nu bleek even later dat hij gelijk had. Wij gaan natuurlijk uit van de veronderstelling dat er langs een rivier, heel dicht bij de over, altijd een weg loopt, hoe klein ook. Fout. Hier niet.
Het leverde een overnachtingsplaats op, op het eind van een weggetje, naast een bouwplaats met een nieuwe ruwbouwwoning erop. Het ging daar ècht niet verder. Ja, 50 meter tot aan het station (hand opsteken als de trein komt, anders stopt ‘ie niet). Het hele dorp bestond uit 4 huizen.
Dan blijkt ook weer hoe handig de camper is. We hebben ‘alles dabei’ en we kunnen dus gewoon hier blijven.
Een tijdje later komt er aan man aan op een motor, loopt weg. Vervolgens een vrouw die het huis in loopt. Als de man terug komt zwaaien we gelijk want we wilden hem vragen of we daar mochten blijven staan. Hij zwaait terug met een krop sla in zijn hand en na een paar portugese en engelse woorden rijdt de man weg op zijn motor met de vrouw achterop. Wij hebben de krop sla gekregen en hij is gelukkig met mijn voorspelde uitslag van de wedstrijd Benfica-Juventus van 3-0, waar hij snel naar moest gaan kijken.
Het huis in aanbouw bleek van hem, maar de bouw lag stil: crisis hè! Natúúrlijk mochten we blijven staan!

Vrijdag 2 mei 2014, dag 11.
Niets over het weer.
Route dus nu naar camping net onder Porto.

We komen op de camping aan tegen 1 uur. Plekje gezocht en een rustperiode in.
Maar, de arm wordt niet minder, zodat we toch maar besluiten een dokter op te zoeken. Gevraagd bij de receptie en zij verwijzen ons naar het Hospital de Arrábia in Gaia (ligt zowat in Porto). Er is hier geen huisdokter-systeem.
Na gedwongen door de verkeersborden 2 keer de ingang (die aan de andere kant blijkt te zijn) voorbij te zijn gereden, zijn we dan eindelijk de camper kwijt in de verboden parkeren zone, maar dat is even niet belangrijk en bovendien staan er meer. Rond 4 uur zijn we binnen en we wachten geduldig tot we aan de beurt zijn. Gelukkig wijst ons een vriendelijke Portugese meneer erop dat we een nummertje moeten trekken. Er zijn er 6 voor ons en op het scherm boven de balie staat dat de gemiddelde wachttijd 22 minuten is.
We zijn veel sneller aan de beurt en iemand vraagt of ik nog meer pijn heb dan alleen in de linkerarm. Nee. Ergens anders dan? Nee. Zeker niet? Nee.
Oké, dan eerst verder wachten. Nog eens 20 minuten later mogen we met dezelfde heel vriendelijke meneer mee. Blijkt een soort intaker te zijn: bloeddruk, wat algemeen vragen. Wij vragen aan hem of er voldoende tijd is om de auto te verplaatsen. Ja hoor, geen probleem. Op de parkeerplaats is het net zo smal als in Vila de Cunho en gelukkig is hier ook een meneer die bereid is om de spiegel van een andere auto in te klappen. Had ik gisteren geen 2 cm, hier véél minder. Volgende keer eerst beter kijken en dan beter niet oprijden. Uiteindelijk een flink eind verderop langs de weg kunnen zetten.
Terug de wachtkamer in. Op het scherm is de wachttijd intussen uitgelopen tot 50 minuten.
Na een moeizame ontcijfering van het Portugees constateren we dat dat de wachttijd is ná de intake voordat er een dokter beschikbaar is. Als de wachttijd opgelopen is tot 1 uur een 22 minuten en wij er al anderhalf uur zitten, zijn we aan de beurt. Maar nee, de wat oudere dokter wil me niet hebben, hij spreekt waarschijnlijk geen engels.
Niet lang daarna mogen we met een heel aardig jonge vrouw in verwachting meelopen. Zij spreekt wel engels en blijkt de dokter te zijn. Samenvatting verder: gesprek, twijfel, wachten op ultra-sound onderzoek bij andere dokter, zeer pijnlijk de arm bewegen en moeilijk naar het scherm kijken, collega erbij, bevestiging van die collega naar haar, wachten, gesprek met eerste dokter, diagnose Tendinitis (een soort kalkafzetting op de aanhechting van de spieren), meelopen naar eerste-hulp-bedden, spuit in de bil, wachten, gesprek, weer andere collega erbij die de vinger letterlijk op de zeer pijnlijke plek boven op de schouderkop kon leggen, nadenkende gezichten, terug naar de EH, spuit in de andere bil, gesprek en afscheid met een recept in de hand. De rekening is 147 euro.
Om de hoek in het winkelcentrum is de Farmacia. We halen de medicijnen, betalen 24 euro en stappen om 9 uur in de camper met honger tot onder de armen, ook de intussen minder pijnlijke! Geweldig die spuitjes.
Het heeft dan even moeten duren, maar we zijn geweldig geholpen.

Onze nieuwe buren die volgens hun zeggen van vlakbij ons komen (wonen nur 50 km von Groningen entfernt in Pappenhofen o.i.d.) hebben kinderen die dokter zijn en hij heeft het ook eens aan de schouder gehad. Maar dat heeft die heel beroemde dierenarts Berger bij hem in de buurt voor hem opgelost. Die opereert zelfs berühmte Rennpferde, maar omdat hij geen humane patiënten mag doen heeft hij geen geld gevraagd. Na acht behandelingen met een soort triltherapie was het weg en hij heeft nooit meer ergens last van gehad. Van de schouders dan.
Eindelijk lekker slapen zonder die pijn, maar wel met honderdduizend prikmuggen. Hadden we de camper maar op tijd dicht moeten doen.

Zaterdag 3 mei, dag 12.
Nog steeds niks over het weer, gewoon warm met een fris windje.
Geen route.

Want we hebben besloten om hier te blijven voor een luier-dag. We pamperen ons zelf eens: lekker wandelingetje naar het strand en verder niets.
’s Avonds besluiten we naar een klein restaurantje te gaan dat we tijdens de wandeling gezien hadden.
Appetiser: een groot bord met warme (vis-?)koekjes, stukken brood met iets erin gebakken, een stuk of 6 plakken rauwe ham en een grote bak met knoflook-olijven.
Bestelling: steak tapas. Stel je voor: een rond bord van ongeveer 30 cm, daarop ligt een steak van 30x15x5 cm. Daarover heen een laag ham, goed bedekt, daarop een spiegelei en over het geheel een laag kaas. Twee flesjes bier.
Thea een kip-tapas: brood, kip, ham, brood, knakworst, spiegelei en overbakken met een laag kaas, alles op elkaar. Voor het idee 15x15x5 cm. Een sinas.
Daarbij een bak frites (volgens de kaart ieder een halve patatos fritos) die we normaal thuis nog niet eens opkrijgen.
Nee, asjeblieft geen dessert meer. Toen kwamen ze met 2 kannetjes (for free!), 1 met en 1 zonder alcohol, met lekkere drankjes.
Kortom, we hebben niet alles opgekregen. En dat voor bij elkaar 18 euro pp incl. een vette fooi.
We begrijpen nu waarom er zo’n 10 medewerkers excl. keuken aanwezig waren, terwijl wij er helemaal alleen waren bij binnenkomst. Toen we weggingen stond er een rij te wachten om binnen te mogen.

Intussen is wel gebleken dat het met de schouder, dankzij de (Diclofenac-)pillen, prima gaat. Hopelijk blijft dat zo en anders hebben we ook nog pijn-pleisters om erop te doen. Wat een opluchting!!!

PS: ook de buurman had nog wel wat pijnstillende middelen. Als gute Freunde soll man zich ja helfen….. Echt heel aardige mensen!
Hij had ook nog een tip: ’s zomers gingen zij in juli naar Griekenland. Nee hoor, niet warm. In een dorp Mesopotamus, tussen twee rivieren, was het in de camper lekker koel. Standplaats gratis. Oversteek vanuit Ancona.

PPS: goede camping voor vliegtuigspotters. Alle landingsverkeer voor Porto komt hier over.

Zondag 4 mei 2014, dag 13.
Fantastisch weer, overdag wordt het 30 graden, maar dat is met de wind aan zee hier heel goed te hebben.
De route is vandaag een fietsroute: van de camping naar het centrum van Porto. Helemaal over een prima fietspad. Ongeveer een kleine 12 km.

Het gaat prima met de arm. Niet teveel grotere bewegingen maken, reiken of grotere dingen oppakken. Lekker geslapen zonder muggen: de deur was op tijd dicht.

We zijn onderweg een kleine bezienswaardigheid op onze e-bikes. Die kennen ze hier blijkbaar niet. Veel later bleek dat die er ook in Portugal wel zijn, maar blijkbaar zeer sporadisch.

Er zijn ontzettend veel Portugezen bezig met sportief te zijn: fitness, joggen, rennen, veel fietsen vnl. mountainbikes, wandelen en zichzelf showen.

Porto is een mixed-town: veel oude klassieke gebouwen, maar nog meer heel moderne architectuur. Ook zeer veel vaak onbewoonde bijna in elkaar zakkende panden. Je kunt aan alles zien dat de crisis hier fors toegeslagen heeft, maar ook dat men met hulp van Europa aan het opkrabbelen is.

Fiets geparkeerd en verankerd aan Porto’s beroemde dubbel-laags Dom Luis-I brug, ontworpen door een leerling van Eiffel.
We trappen er in: de tocht met het toeristentreintje voor 6 eurotjes pp. Het duurde wel een uur waarin we constateerden dat een laagje schuimrubber van 2 cm op de bankjes het gehobbel van ongeveerde wagentjes (buiten de luchtbanden) op heel schuine en ongelijke straten met kinderkoppen niet kan compenseren. Daarna zijn we nog gaan lopen door de stad: het gaat alleen maar bergop en -af. Na wat gegeten te hebben in Porto waren we met de fiets rond 8 uur weer thuis.

Over de camping hebben we nog niet veel gezegd. Ontzettend groot, zeker de helft is definitief afgesloten incl. een paar toiletgebouwen. Volledig ommuurd, maar vanaf waar wij staan, zie je die muur nergens, zo groot is het terrein. Als we arriveren is de warmwatervoorziening van het dichtstbijzijnde toiletgebouw kaduuk. Is wel de dag erna gerepareerd. Ieder gebouw (8-10 stuks) op het terrein is groot genoeg om een redelijk flinke camping te voorzien.
Onderhoud is, op het poetsen van de toiletten na, sterk verwaarloosd, terwijl het nog niet geopende zwembad er als gelikt bij ligt. Tennisbanen zijn schoon, maar door de onbestemde kleuren van de ondergrond kun je geen lijnen meer zien. Dat er in de supermarkt bijna niets te krijgen is, lijkt logisch, het is nog vroeg in het seizoen. Van de andere kant staan er wel honderden mensen op de camping.
Het personeel in de receptie is nauwelijks deskundig. Ze weten niet waar de gratis Wifi zit en ook niet de naam van hun eigen Wifi-netwerk.
Maar je kunt er prima staan: zo hier en daar zijn rechte plekken en bovenal, het geheel staat vol bomen. De meeste zijn eucalyptus-bomen. Het ruikt er heerlijk en je neus gaat vanzelf open. Die bomen veroorzaken ook heel veel afval: bladeren en heel veel schors die in lange repen van boven naar beneden er af valt. De bomen zijn gauw tegen de 10 meter hoog, dus tel maar uit wat ervan af komt.
Het vliegverkeer stopt ’s nachts ook en dan is het er zeer rustig. Overigens heb je daar overdag ook geen last van: de vliegtuigen zitten daarvoor nog net te hoog.

Maandag 5 mei 2014, dag 14.
Het is wat frisser dan gisteren en de zon wil ook maar langzaam wakker worden.
De route van vandaag gaat volgens het womo-boekje richting Viseu.

Voordat we vertrekken doen we niks. Wat opruimen, facetimen met Fee en Liv, en lezen. Voor we echt wegrijden het vuil water weg, het toilet leeg en de schoonwatertank vol.
Het is half drie als we aanrijden. We verrijden ons een paar keer, vooral omdat Janssen ons een tolweg probeert op te sturen en dat doen we dus nóóit, bijna dan. Hier gaat dat sowieso niet omdat we dan aan de grens ergens iets hadden moeten kopen. Het werkt niet met simpele tolpoortjes zoals in Frankrijk, maar met een soort (elektronisch) vignet.
Na weer een heel mooie tocht arriveren we ’s avonds om half acht ongeveer in Viseu. Een prima plek op een mix-parking met een gedeelte ingericht voor campers met enkele noodzakelijke voorzieningen. Prima geregeld.

In de afgelopen tijd zijn in Portugal de voetgangersoversteekplaatsen in de aanbieding geweest. Die worden geleverd van de ene kant van de straat naar de andere. Het maakt niet uit waar die dan eindigt: precies op de oprit van een huis of pal tegen een steile bergwand aan. Als dorp ben je verplicht er minimaal 1 af te nemen, ook al staan er maar 2 huizen aan 1 kant van de weg.
Als je dan je oversteekplaats geleverd krijgt, blijken er ook nog 2 keer 11 dubbele dwarsstrepen bij te zitten. De bedoeling is dat je die in steeds kleiner worden afstanden vóór de oversteekplaats legt. Auto’s die eroverheen moeten horen dan

kdoenk-kdoenk ………………….. kdoenk-kdoenk ……………… kdoenk-kdoenk …………… kdoenk-kdoenk ……….kdoenk-kdoenk ….kdoenk-kdoenk …kdoenk-kdoenk .. kdoenk-kdoenk-kdoenk-kdoenk-kdoenk-kdoenkdoenkoenk….

Dat is ook leuk voor de bewoners van die 2 huizen, dan weten die ook wanneer er een auto langs komt zonder naar buiten te hoeven lopen.
In de stad ligt het net iets anders: daar zijn de dwarsstrepen overbodig bij de oversteekplaatsen. Die zijn dan dus ‘over’. Maar er is een oplossing gevonden.
Ze hebben de strepen nu bij alle rotondes gelegd die op alle wegen richting de stad gaan. En op is op nietwaar? Niets blijft ongebruikt in de kast liggen, want de allerlaatste die over zijn (er liggen veel voetgangersoversteekplaatsen in de stad) leggen ze gewoon ergens neer. Hartstikke onduidelijk waar en waarom. Gelukkig zijn dat er niet zoveel meer.

Dinsdag 6 mei 2014, dag 15.
Lekker weertje: T-shirt en afritsbroek. Route vandaag: naar Guarda. Niet te lang.

Voor we vertrekken brengen we eerst te voet een uitgebreid bezoek aan Viseu. Janssen geprogrammeerd: maar 700 meter.

De Zwitser naast ons had al verteld dat er een kabel-treintje naar boven ging. Maar, daar mochten geen honden in én de eerstvolgende vertrok pas over een half uur. Afzien dus.
Goed, we hebben weer veel gezien en zijn na een kop koffie (2x dubbele espresso) op een terras (samen voor € 1,20!) uit Viseu vertrokken.
Een uurtje later is het tijd voor een boterhammetje en omdat we dat zondag gemist hebben, wordt het nu spek met eieren.

Toch nog maar eens kijken hoe nu verder en dan valt het oog op het hoogste dorp van Portugal: Sabugueiro op 1200 m. We slaan gelijk de goede richting in en rijden misschien we de mooiste route tot nu toe. Die gaat over de nok van het dak van Portugal.
Rond half vier arriveren we in Sabugueiro. Nog geen 100 km. gereden vandaag waarschijnlijk. Misschien eens een idee om een dagteller te gaan instellen.
Een kopje koffie verder lopen we even het dorp in. Om het anderste pand is een winkel annex café. Veelal met dezelfde spullen. Maar die zijn wel allemaal zo leuk dat we in een keer voor iedereen wat hebben kunnen kopen om mee te nemen.

Op onze vraag aan de mevrouw van de winkel verwijst ze ons naar Restaurante Martinâ€™s. Om half zeven schuiven we aan tafel en hebben binnen een paar minuten de bak met olijven, een grote schaal brood met boter, een bord met rauwe ham en een bord vol geitenkaas voor ons staan. Evenzo een halve liter prima rode wijn.
Bestellen is wat moeilijk omdat de kaart alleen in het Portugees is. Meneer Martin kent geen engels, maar zijn vrouw die in de keuken staat, kan het woordenboek hanteren.
Dan bestellen we iets van â€œporcâ€. Als we dat allebei willen hebben zegt zij dat maar niet te doen: 1 portie is genoeg voor allebei. Oké, dan doe ook maar de groentesoep.
Eigenlijk hadden we na de soep incl. alle voorspijzen al voldoende en ja hoor, de ene portie met wat 4 gigantische gegrilde speklappen bleken te zijn, hebben we qua vlees opgekregen, maar de frietjes en de rijst en de sla ging ècht niet allemaal meer op.
Toetje dus al helemaal niet meer. Als we de rekening vragen blijkt die € 18,80 te bedragen, voor ons samen ja! Na het betalen met fooi komt oma ook nog met 2 soorten drank aanzetten, laat ons proeven en als we het lekker vinden worden we aangemoedigd het glas aan te vullen. (Kan iedereen thuis ook nog proeven, we hadden ’s middags in het winkeltje al dezelfde flessen ingeslagen).

De camper staat achter het dorpskapelletje met een uitzicht van enkele kilometers. Gratis!
Van daaruit is ook goed te volgen hoe ze hier een nieuw stuk kerkhof aan het aanleggen zijn. Nadere inspectie wijst uit dat het hoog tijd wordt: er is op het oude stuk geen centimeter meer vrij.

Woensdag 7 mei 2014, dag 16.
Het weer weer zoals we gewend zijn: alleen een aantal graden minder omdat we zo hoog zitten. In de loop van de dag toch gewoon 30 graden. De route voert naar de hoogste berg van Portugal: bijna 2000 meter en ongeveer 11 km. vanaf onze camperplek. We kiezen voor een omweggetje van dik 100 km.

Voordat we weg zijn komen er nog enkele keren herders met hun geiten langs. Als je niet oplet zitten ze in de camper. De aanwezige honden, die overal in Portugal rondlopen, worden door de herder hardhandig verjaagd want de geiten zijn er bang voor. Zelden een paar honden zo hard met de staart tussen de poten zien wegrennen. Wel een typisch verschijnsel die honden waar het in andere landen zoals ItaliÃ« altijd katten zijn.
Je kunt de puppyâ€™s ook overal langs de weg kopen. Ze worden tentoongesteld in kleine hokken op poten vlak langs de weg. Bang voor autoâ€™s zijn ze dus nooit meer.

Vanuit Sabugueiro rijden we niet de route van het womo-boekje, maar we rijden een paar kilometer terug en slaan dan af naar Seia. Mooi, mooi, tot we in Celorico da Beira komen. Daar heeft iemand vergeten om het weg-afsluitbord wegens werkzaamheden op de weg te zetten. Ineens staan we voor een stuk zandweg ipv asfalt of basaltblokjes zoals in de meest dorpen hier. We rijden de â€œdeviosâ€ in, want dat zal wel omleiding betekenen, en krijgen vervolgens hulp van een heel aardige mevrouw in een Peugeot 204. Ze toetert en zwaait dat we haar maar moeten volgen als we dreigen de verkeerde weg in te slaan omdat iemand anders (of dezelfde?) vergeten heeft het volgende bord devios te plaatsen. Zij stapt uit en vertelt ons precies (?) wat we moeten doen, maar helaas in zuiver Portugees. Dan rijdt ze verder voorop.
Wat die mevrouw over het hoofd ziet is dat onze camper iets breder is dan haar 204â€™tje. Gevolg: achteruit zetten op een helling van ongeveer 20%. Dat vinden de koppelingsplaten niet prettig. OkÃ©, volgende straat afbuigen. Heeft zich intussen zoâ€™n floeper met zoâ€™n 45-km-autotje ertussen gezet die gebaart dat we niet in moeten waar zij zegt, maar waar hij zegt. Een man op een balkon begint mee te gebaren en uiteindelijk worden ze het eens: eerst rechtdoor en dan links. Aldus geschiedt, tot om de hoek blijkt dat er een auto van een monteur staat waardoor de doorgang voor ons te smal wordt. Een andere buurman erbij, schouderophalend, nog wat discussie over terugzetten enz enz tot gelukkig de monteur verschijnt en zijn auto weg zet.
Onderaan, want alle steegjes waar we doorheen moesten stijgen en dalen verschrikkelijk smal en steil, nemen de mevrouw en wij hartelijk afscheid van elkaar met getoeter en gezwaai.

De N-weg is verder prima en we komen in Guarda aan. Voordat we het weten zitten we midden in de stad. Weg volgen om een parkeerplaats te zoeken. Guarda is de hoogstgelegen stad van Portugal, ligt tegen een berghelling met bijbehorende steile straten De meeste hebben we in de eerste versnelling moeten nemen, zowel op als af. We willen naar de kathedraal en het historisch centrum. Het lukt om weer terug te komen op ons beginpunt en zien een mooi stuk trottoir waar de camper kan staan. Hond mee, bergop lopen en de stad in.

Na bezichtiging vertrekken we weer en zitten tot onze verbazing enkele minuten later met de camper op het plein bij de kathedraal. Dat had een moeizame klim-wandeling kunnen besparen, maar dan hadden we ook het oude mannetje gemist.
Want als we komen aanlopen door een van de heel smalle straatjes en zich toch nog ergens een auto probeert door te persen, staat daar dat kleine oude mannetje te gebaren dat we aan de kant moeten gaan en begint vervolgens tegen ons te praten. Wij zijn van Nederland dus al gauw valt het woord Amsjterdam (dat is Portugees). Enfin, hij heeft het over zijn casa en we moeten met hem mee. Blijkt dat hij om de hoek een klein cafÃ©tje heeft. Zoiets heb je nog nooit gezien, absoluut ondateerbaar.

We vragen een limonade en in het gesprek dat volgt, hij in prima Portugees en wij in prima europees, blijkt dat de vele honderden wandelaars die we onderweg zien, op weg zijn naar Coimbra voor het feest van Fatima op de 19e mei.
Onderweg moeten we ook nog door ColvilhÃ£. Janssen blijkt weer eens onbetrouwbaar en komt vÃ©Ã©l te laat met â€™n aanwijzing zodat we via een omweg door de stad met straten van de overtreffende trap moeten. Het grootste gedeelte van wat we daar rijden heeft meer dan 20% stijgingspercentage. Maar we halen het en gaan op weg voor een magnifieke route naar de Torre, waar we arriveren op de top van 1993 meter, het hoogste punt van Portugal. Hier slapen we vannacht, samen met een Franse camper.

We doen nog een paar kleine boodschappen in het winkeltje, maken -tig fotoâ€™s, werken het dagboek bij, nemen een lekker warme douche en na een aflevering van Waking the Dead was het goed slapen.

Vandaag wÃ©Ã©r geleerd: hou vooral op de kaart bij waarnaartoe!

Donderdag 8 mei 2014, dag 17.
Vanmorgen 9 graden en een nogal ijzige wind boven op die berg. Vannacht op de af en toe fel blazende wind na, dood-doodstil. Vanmorgen vroeg een stuk van de zonsopgang meegemaakt.
De route gaat over (alweer) Sabugueiro, Seia en wat kleine tussenweggetjes naar het nationaal park BuÃ§aco. Kmâ€™s vandaag ongeveer een kleine honderd.
We gaan per dag de stand noteren.

Vanaf de spectaculaire slaapplaats de afdaling via een ook zo spectaculaire weg. De uitzichten vervelen nooit. We komen door Sabugueiro waar we gisteren overnacht hebben en we stoppen daar nu voor de koffie. Per slot hebben we al 11 km. gereden en dan wil je wel wat nietwaar?
We controleren nog even de kerkhofmuurbouwers die sinds we de vorige keer vertrokken minstens 6 dikke stenen op de muur gezet hebben.

Tussen de middag belanden we in Penolva da Alva aan een klein riviertje. Het weggetje naar beneden (en dus ook naar boven) is zÃ©Ã©r steil, maar de camper verroert hiervan geen vin meer en loopt rustig bergop.
Tegen half vijf arriveerden we aan de poort van nationaal park BuÃ§aco. Voor 7 euro mogen we met de camper naar binnen en we stallen ons op de P-plaats waar al een Frans en een Belgisch busje staan.

We lopen wat rond en dan is het etenstijd. Een Portugees soepje, een pizza in de oven en jÃ¨. Maar nu dan? Och we staan er nu eenmaal, dus blijven we en rijden we morgen naar Coimbra. Volgens het oude mannetje in dat kleine cafÃ¨tje in Guarda moet je Kwiembra zeggen. Maar die zei ook dat allemaal die wandelaars daarheen onderweg waren, maar in de boekjes is niets te vinden van een of ander Maria-feest.
Fatima is een mogelijkheid (iedere 13e vd maand, beginnende in mei tm oktober), maar dat is hier toch nog wel een heel eind vandaan.

Vrijdag 9 mei 2014, dag 18. Km-stand 56837, totaal 3305 km.
Beetje bewolkt, beetje fris, in de loop van de dag ergens tussen 25 en 30 graden.
Route niet zo moeilijk: een dikke dertig kilometer naar Coimbra.

We besluiten na het ontbijt dat we nog maar eens een wandelingetje maken door het park. Daarna lekker relaxt aan de koffie, boekje lezen en vervolgens toch maar eens vertrekken.
Wel is het heel erg vreemd dat de boord-accu ineens volledig leeg is. Tijdens het stukje naar Coimbra laadt hij vervolgens wel weer zoâ€™n 15% bij, maar de oorzaak blijft gissen. Misschien omdat het toilet Ã¨cht helemaal vol was en daardoor een soort kortsluiting ontstaan is? Vandaag dus zuinig aan met de stroom en morgen zien hoe het ervoor staat.

De camperplek in Coimbra is redelijk snel gevonden. Niet zoâ€™n fijne plek: plaatsen Ã¨rg klein, de verzorging moeilijk bereikbaar, de Wifi werkt niet. Enfin: je moet een gegeven paard niet in de bek kijken en we installeren ons toch maar. Na het eten wandelen we naar het stadscentrum, een dikke kilometer. Op zich een heel aardige stad met de langzamerhand gebruikelijke kathedraal (de kerk beneden in de stad was vÃ¨Ã¨l mooier). We nemen als aandenken de nationale haan van Portugal mee. Past wel bij die kunstkip in de kamerkast.

Als we terugkomen staat de krappe camperplek dusdanig vol, dat het morgenvroeg een probleem wordt om hier weg te komen. Maar dat is voor morgen.
Naast ons staat de Zwitser die in Viseu ook al naast ons stond en vervolgens zien we ook de Portugees met zijn verroeste camper erbij komen.

â€™s Middags begon het al: het testen van de geluidsinstallatie tbv een groot feest vanwege de komende regatta? Maar vanaf een uur of zeven is het heel stil. Dus feest pas zaterdag? Verkeerd gedacht: feest begon pas om 23 uur en duurde tot zeker een uur of zes â€™s morgens. Forse herrie.
Intussen hebben we ook de naarhuisroute uitgedokterd, maar eerst nog een paar dagen strandâ€¦â€¦???? We hebben een mooie, nu eens betaalde (9,50 incl. stroom), camperplek uitgezocht bijna op het strand.

Dinsdag begint de echte terugtocht.

Zaterdag 10 mei 2014, dag 19. Begin km-stand 56869, totaal 3337 km.
Minder weer vandaag. We worden wakker en het is ietsje vochtig en tamelijk fris.
De route vandaag niet zo lang, op weg naar de kust.

De camperplek ligt bij de loods van de roeivereniging en was het gisteren al druk, vanmorgen wemelde het van de roeiers met bijbehorende bussen, autoâ€™s aanhangers en roeiboten. Onvoorstelbaar dat na zoâ€™n nacht er al deelnemers om half negen wakker zijn.
De eerste campers zijn al aan het vertrekken en wij volgen niet lang erna.
Een paar boodschappen onderweg, ons weer verwonderend over de grote aantallen wandelende Portugezen en dan komen we aan op het geplande plekje, Praia de Vangueira. Als nu de zon zou schijnen, maar helaas, behoorlijk bewolkt en een erg frisse harde wind. Mooie zee, dat wel.

Tijdens het rijden is de accu alweer gedeeltelijk opgeladen.
Toch vreemd: de eerste uren op 220V ging het bijladen langzaam, dan kijk je enige tijd niet en blijkt er ineens weer 100% in te zitten. Zou kunnen wijzen op een storing. Thuis eens navragen bij Tielen.

De terugroute wordt aangepast: we vertrekken hier op maandag en stoppen onderweg nog eens een hele dag.

Vandaag 80 km gereden.

Zondag 11 mei 2014, dag 20. Begin km-stand 56948, totaal 3416 km.
De zon schijnt weer. Harde en frisse wind.
Vandaag geen route: luieren.

Eerst maar eens een dagje bijbetaald. de juffrouw van deze voorziening, dochter van de baas en goed engels sprekend, had gisteren gelijk toen ze zei dat het vandaag beter zou zijn.

Zondagmorgen: spek met eieren en gewoon nietsdoen. Zon tanken.

Toch maar eens aan de juffrouw gevraagd wat nu allemaal die wandelaars voorstellen. Het blijkt dat die, vooral in de maand mei, onderweg zijn naar Fatima. Ze moet er eigenlijk een beetje bij glimlachen â€œgoed voor de economieâ€.

Vanmiddag even naar het dorp gefietst, een paar kilometertjes. Praia de Vagueiro betekent strand van Vagueiro. â€™t Is echt helemaal niks: 20 jaar geleden stond er waarschijnlijk ook nog helemaal niets, vervolgens komt de crisis en staan er meer lege dan in gebruik zijnde restaurantsÂ en heel veel lege (etage-)woningen. Er lopen en rijden een aantal zich vervelende Portugezen.
Enfin, we hebben een prima plekje waar we staan met de camper en voldoende eten in huis.

Wat we ook veel gezien hebben in Portugal zijn heel moderne design-huizen. Je zou voor je nieuwe woning op zoek willen naar zoâ€™n architect!

Maandag 12 mei 2014, dag 21.
Het zijn overdag best hoge temperaturen, maar erover nadenkend valt het op dat we eigenlijk al heel lang een heel frisse (koude) noordenwind hebben. Daarom is het â€™s morgens als we wakker worden nauwelijks 10 graden.
De route van vandaag gaat weer grotendeels over kleine binnenwegen. De autoweg is volledig tol en Janssen onderkent dat niet. Links en rechts wat improviseren dus. Via Albergaria Ã¨ Velha, Viseu, Celorico en Guarda komen we op een camperplek bij Castelo Menddo terecht. Een volledig middeleeuws dorp, helemaal klaar om het feest van Fatima te vieren.

We staan net stil op de plek of er komt een vrouw aan die 2 geiten achterna zit. Een oude hond en 2 ezels lopen er ook. Uit het boekje wisten we al dat de inwoners hun waren proberen te slijten aan de camperdeur, maar zij deed het wel erg slim. Ze praat wat in Frans en Engels en vooral Portugees en we zijn zo goed niet of we lopen met haar mee het dorp in naar haar nering. Resultaat: 1,5 l rode wijn, 0,5 l aperitief, 0,33 l kersenbrandewijn, een plastic zakje met koeken en een stuk jonge geitenkaas. De vloeistoffen in oude cola- en limonadeflessen. Als we terug zijn in de camper verschijnen er nog een paar oude mensen, maar die hebben we helaas moeten teleurstellen.

Wat we er ook hebben: volop Wifi-signaal. :-)Â !

Bij alle dorpen een bord aan de weg met â€œvelocidade controladaâ€. Dat is wel duidelijk. Maar, rij je te hard, springt een stukje verder een stoplicht op rood en moet je dus wachten! Het stoplicht staat er alleen om je te laten stoppen. Of er ook een camera aan zit weten we niet.

Dinsdag 13 mei 2014, dag 22. Begin km-stand (53532), nu 57235. Totaal 3703 km gereden.
9 Graden vanmorgen en een straffe noordenwind. In de loop van de dag ruim 20.
De route voert terug naar Spanje: Guarda, Salamanca, Valladolid, Burgos.

Waar zitten toch allemaal die mensen? De Portugese en Spaanse wegen (ook autobanen) zijn zowat leeg. Het lijkt wel een sciencefiction-film af en toe.
Er zijn behoorlijk wat tankstations, maar waar die van moeten leven is volslagen onduidelijk. Misschien bij 1 op de 3 staat Ã¨Ã¨n auto.Â Op de autobaan van Venlo naar Eindhoven rijden op het stilste ogenblik in een weekend-nacht 10 keer zoveel vracht- en personenwagens als hier overdag.

Het noord-spaanse landschap is sterk heuvelachtig, met veel verspreid staande bomen. Na verloop van tijd houden de bomen op en is het â€œalleenâ€ nog maar heel weids en sterk glooiend.
Tegen 18 uur staan we weer in Burgos aan dezelfde rotonde als een tijd terug. We lopen de stad in en hebben ergens lekker gegeten, voor- en hoofd- en nagerecht voor zoâ€™n 25 euri (samen) incl. een hele fles wijn.

Woensdag 14 mei 2014. Begin km-stand (53532), nu 57624. Totaal 4092 km gereden.

Vanmorgen was het Ã¨rg koud, 6 (!) graden. Mensen komen langs met dikke jassen en handschoenen aan. In de loop van de dag wordt het lekker warm, zo tegen de 25 graden. De frisse noordenwind blijft maar waaien, vaak heel hard.
Vannacht weer heerlijk geslapen aan de rotonde in Burgos. Het is er heel stil, pas tegen de morgen, rond 7 uur, begint het verkeer op gang te komen.

Na het ontbijt zijn we op tijd (voor onze begrippen: dik negen uur dus) weg. Het landschap is nog steeds een beetje droog, agrarisch bewerkt, sterk heuvelachtig. Maar naarmate we verder komen wordt het steeds groener met in de verte de bergen in zicht. Puur genieten allemaal.
We willen de naar-huis-route volgen vlg. het womo-boekje. Dus gaan we onderweg naar Vitoria/Gasteiz en dan naar Hendaye (al Frankrijk), het feitelijke startpunt van de diagonale reisweg door Frankrijk, eindigende in Mulhouse (drielandenpunt Frankrijk, Zwitserland en Duitsland): daar gaat het de Duitse autobaan op.
Maar voordat het zover is doen we nog een stuk toeristische route die langs de kust voert van Hendaye naar Biarritz. Onderweg nog wat boodschappen bij meneer Lidl.

Dan wordt het tijd om een nachtplekje te zoeken. We stoppen even ergens langs de weg, puur toeval, en laten de app zoeken naar een plekje. Een kilometer of 14 verder bij St. Paul les Dax ziet het er goed uit. Positieve beoordelingen.
Als we onderweg zijn scheuren we nog een franse camper voorbij. Als de plekken bijna vol zouden zijn, hebben we 1 concurrent minder.
En ja hoor, als we het bos inrijden blijkt dat we inderdaad de laatste plek hebben. Heel erg mooi en heel erg rustig.
We zijn vandaag dÃ¨ geluksvogels!

Het is tegen 7 uur en dankzij de boodschappen van vanmiddag hebben we ruim een half uur later het eten al op, incl. rode wijn uit Castelo Mendo.

Eindstand vandaag is 57978. Morgen moeten er meer kilometers door, anders wordt het halverwege volgende week voordat we thuis zijnâ€¦..

Donderdag 15 mei 2014, dag 23.
Het zonnetje schijnt alweer. Eigenlijk willen we het niet echt weten, maar wat was ook alweer regen? Wel weer koud â€™s morgens (9 gr), maar in de loop van de dag heel dik 20 gr, met nog steeds de frisse noordenwind.
De route vandaag gaat naar Bordeaux, AngoulÃªme, La Rochefoucauld, BellacÂ en dan vinden we het genoeg: 388 km. gereden.

We hebben â€™s morgens nog even alle sanitaire voorzieningen geÃ¼pdate (schoon/vuil water en toilet) en dus kunnen we er weer een paar dagen zonder voorzieningsplekken tegen.
Bij de koffiepauze op de A63 stoppen we op een gigantische parkeerplaats, incl. idem toiletgebouw, ruimte voor vrachtwagens, autoâ€™s, campers, autoâ€™s met caravanâ€¦.. en wij zijn weid en zijd de enige. Dus kunnen we ook luidkeels langzalzeleven zingen voor Monique die vandaag 30 geworden is.

We maken nog een abstecher naar AngoulÃªme, maar daar kunnen we nergens onze camper kwijt. Werkelijk elke centimeter is bezet door autoâ€™s. Mooie binnenstad, maar voor ons alleen te zien vanuit de auto.
De volgende stop is La Rochefoucauld. Indrukwekkend kasteel.
Onze camperplek in Bellac is er weer een als een plaatje uit het zo-moet-het-boek.
De camper-app in combinatie met het womo-boekje is goud waard.

Morgen beslissen we rond Dijon hoe we de route vervolgen: over Mulhouse en dan Duitse autobanen en toch via Luxemburg terug. De laatste is korter, maar dan hebben we wel nog veel franse kilometers.

Eindstand vandaag 58367 km.

Vrijdag 16 mei 2014, dag 24.
Het weer begint als steeds: met 9 graden en volop zon. Koude noordenwind en in de loop van de dag dik 20 graden.
De route gaat nu toch we heel hard huiswaarts: van Bellac via MontluÃ§on over Cosne dâ€™Allier naar Moulins, Autun en vlak voor Beaune overnachten we in Nolay.
De rest van de route doen we op de traditionele manier: Dijon, Nancy, Metz, Luxembourg. Zondag vanuit Luxemburg naar huis.
Mooie wegen gereden door prachtige groene, heuvelachtige landschappen. Maar ook nog veel gezien in de steden MontluÃ§on, Moulins en Autun. In de laatste konden we de camper goed kwijt en hebben we de kathedraal bekeken.
Tegen zes uur landen we Nolay, kort voor Beaune waar we op de heenweg op de camping gestaan hebben. Nu wilden we eigenlijk naar de camperplek daar, maar omdat het tegen het spitsuur aanliep met waarschijnlijk veel oponthoud Ã¨n kans op een volle camperplek, staan we dus nu in Nolay. Prima plek, maar voor onze begrippen, vergeleken met andere camperplaatsen erg gewoon, wat saai. Het dorpje is daarentegen wel aardig.

Eindstand vandaag is 58711, maar 344 km gereden dus.

Zaterdag 17 mei 2014, dag 25.
Vanmorgen was het wat warmer en in de loop van de dag werd ook de wind minder koud. Rond 25 graden geweest.
De route gaat nu echt naar huis: Beaune, Dijon, Nancy, Metz, Thionville, NeumÃ¼hle.

Het eerste stuk van de route is nog een heel mooie weg, maar dan mogen we op de autobaan en is het afgelopen met de rust. Ondanks dat het zaterdag is, is het behoorlijk druk op de weg.
We rijden naar camping NeumÃ¼hle waar we 3 jaar geleden een paar weken hebben gestaan met de caravan. Mooie vakantie geweest toen.
In de bistro â€™s avonds wat gegeten.

Vanaf hier zijn het nog 255 kilometer naar huis, dus als het een beetje meezit zijn we halverwege de middag terug. En zo moet het ook want we hebben iedereen uitgenodigd om te komen eten.

Afgelopen weken hebben we overdag nauwelijks een camper zien rijden. Ze waren er plotseling â€™s avonds op de camperplekken. Caravans stonden nog allemaal in de stalling 🙂 Maar vandaag was het ineens raak: we hebben ze niet geteld, maar het zijn er beslist meer dan 100 geweest: allemaal Nederlanders met hun caravan achter de auto die we tegenkwamen. Het kon wel afgesproken werk geweest zijn.

Eindstand vandaag is 59127, 416 km. gereden. In de mix van 50/50 gewone weg en autobaan was dit genoeg om te doen.

Zondag 18 mei 2014, dag 26.
Prima weer vandaag. Het waait nog steeds uit het noorden, maar de wind is veel minder koud. In de loop van de dag weer dik 25 graden.
Route zo kort mogelijk naar huis: Diekirch, Clervaux, Sankt Vieth, Luik, Maastricht, Velden.

We hebben ongeveer eenderde van Portugal gezien. Dat betekent dat we weer terug â€œmoetenâ€. Wat we dan het beste kunnen doen is de kortste route naar Lissabon, van daaruit naar beneden zakken tot Gibraltar of zo en dan rustig aan terug naar huis.

Nu hebben we op de heenroute al heel veel gedaan en gezien, maar andersom lijkt het dus beter. We kunnen dan ook na een paar dagen doorreizen een paar dagen ergens blijven staan.
Campings zijn in principe niet nodig als je iedere dag rijdt. Zelfs een paar dagen zonder 220-aansluiting is geen probleem. Een volle gasfles is in principe ook voldoende voor de hele vakantie.
Er zijn onderweg ruim voldoende (gratis) service-punten, vaak bij â€™n camperplek.

Vanmorgen rustig ontbeten, nog even lekker in het zonnetje gezeten en om 11 uur richting huis vertrokken. Om 15 uur was het dan definitief voorbij,â€¦. voor nu. Liefst morgenvroeg weer vertrekken.
Maar dan komen de (klein-)kinderen en is het toch wel weer heel fijn iedereen weer in levende lijve te zien en even te knuffelen.
En och, volgende week gaan we met de fanfare 4 dagen naar Berlijn.

De eindstand op de kilometerteller: 59368. Totaal gereden: 5836 km.