Wim Geurts

  • Welkom op mijn site!
  • Reisverhalen
  • Verhalen en gedichten van Mam

Archief voor juli 2019

2019-2 Roemenië, bericht 13

Donderdag 27 juni 2019, reisdag van Boekarest naar Oiesti.

Temperatuur loopt op: 35º

Blij uit de drukte van strand en Boekarest weg te zijn. Van de andere kant, je wordt niet blij van de weg. Kilometer na kilometer slecht wegdek, rommelig (geen rotzooi) langs de weg en hartstikke plat. Wat opvalt is dat de landbouwgrond hier vooral verdeeld is in kleinere stukken. Soms afgewisseld met onbewerkte stukken, soms goed onderhouden, vaak niet. Op één punt is het een drukte van belang, waarschijnlijk de veiling of zoiets. Allemaal kleine boeren met paard en wagen of met een tractor ervoor, brengen of halen aardappelen en witte kool. Op vele plaatsen langs de weg worden de producten aangeboden.

foto 237-246-248

Dat gaat zo door tot een klein stukje voor de ‘finish’ waar het klooster van Curtea de Arges uit 1512 ligt. Zeer de moeite van een bezoek waard. 

Daarna komen we in de heuvels, als vooraankondiging voor de route van morgen, terecht.

  • Curtea de Arges
  • moeten we nog even vertalen
  • een nieuwe kerk ernaast

foto 252-254-260-276

De zg. finish is in dit geval geen camping maar een stukje grond van de gemeente, met behalve een prullenbak geen voorziening. De burgemeester komt bij de aanvang van de BBQ de groep begroeten. Waarschijnlijk bedanken voor de storting in de gemeentekas. Hij is snel weer weg, maar laat een bewaker achter, want ondanks dat we vlakbij de campers zitten, is diefstal niet ondenkbaar.

  • ander campinggast

foto 280-283-286

km 122938

Vrijdag 28 juni 2019, reisdag van Oiesti naar camping ‘de oude wilg’ in Carta.

Het is een fractie minder warm als gisteren.

We rijden vandaag de Transfagarasanroute, dwars door een gedeelte van de Karpaten en komen zo ook weer terug in Transsylvanië, niet ver van de stad Sibiu. De camping wordt gerund door een Roemeens/Nederlands stel. Ze hebben eerst in Nederland gewoond maar zijn daarna teruggegaan naar Roemenië. Zij ervoer dat ook zo, een land waar ze zich thuisvoelt tussen hartelijke mensen.

Wij hebben veel geluk: de bergpas is vanmorgen geopend en is dat ook maar een maand of drie per jaar. De toeristenwinkeltjes zijn nog bezig om zich klaar te maken voor het seizoen. 

  • toeristenwinkeltje onderweg naar boven

foto 289

De route is zonder meer schitterend. Een paar kilometer na vertrek stijgt de weg al en daarna komt een heel stuk dat continu op een hoogte van 850-900 meter blijft. Een bochtige weg door de bossen met hoge rotswanden en diepe riviertjes. Op 1560 meter ligt het eerste sneeuwveld langs de weg. De weg stijgt naar 2950 meter en de temperatuur daalt naar 14º. Brrrr.

  • de stuwdam en er staan echt mensen bovenop

foto 295-300-312-325-332-337-338-348

Wat raar is dat als je boven op de pas bent je zo’n 2500 meter naar benden kunt kijken bovenop de platte vlakte.

De dag wordt afgesloten met een etentje in de huiskamer van de eigenaren. Prima!

km 123047

Zaterdag 29 juni 2019, excursie met lunch!

Nogal koud vandaag, het is niet warmer dan 28º geweest. Na de hitte-periode nogal fris aanvoelend.

De bus (alweer een oud-Nederlandse!) haalt ons om 8.30 uur op en zet ons een uurtje later in Sibiu af. Deze stad heette oorspronkelijk Hermanstad en was eens de machtigste stad van Siebenburgen. Ze werd in 1192 gesticht door Duitse (Saksische) kolonisten die door de Hongaarse koning Geza || gestuurd waren om de streek te onderwerpen. De stad ontwikkelde zich tot de mooiste en belangrijkste stad van de Zeven Saksische Burgen. Dat Saksische karakter is nog heel goed te herkennen. In 2006 was Sibiu Culturele Hoofdstad van Europa. Naar aanleiding daarvan is er heel veel opgeknapt en gerestaureerd. Een van de kenmerken van de Saksische stijl is dat de muren langs de tuinen van de huizen voorzien zijn van grote gesloten poorten. De ‘gewone’ Roemeense huizen hebben allemaal een perceel met hekken zoals eerder opgemerkt en hebben de voordeur altijd ìn die tuin in de zijgevel. De gevel aan de straat heeft nooit een deur.

  • de brug der leugens
  • stadsmuur
  • hofje
  • de priesters van de orthodoxe kerk
  • spelletjes in het park

foto 351-366-368-375-377-381-385-387-388-391-399-401

Het verhaal gaat dat de brug der leugens zou instorten als er leugens verteld zouden worden. Intussen weet men dat het niet klopt: toen Ceausescu hier een toespaak hield gebeurde er niets….

Tussen de middag hebben we een lunch, eigenlijk zoals werd verteld een bruiloftsmaal, in Sibiel. Net voordat het toetje zou moeten komen, verschijnt inderdaad het zg. bruidspaar: een stel van onze groep die ze zo gek gekregen hadden om als bruidspaar op te treden. Onder begeleiding van snelle vrolijke Roemeense muziek kwam het gebak binnen. Heel erg leuk gedaan!

foto 431

Aansluitend een bezoek aan een glas-iconen-museum en het daarnaast gelegen heel oude kerkje. 

Dan is nog steeds de dag niet afgelopen want er is nog een stop bij een van de voor deze streek zo karakteristieke ommuurde kerken in Cristian, de Kirchenburg Grossau. De rondleiding wordt verzorgd door een enthousiaste, duits sprekende mevrouw die ook behoort tot de nog grote bevolkingsgroep duits sprekenden in deze omgeving.

  • glasiconen
  • het kapelletje, de kerk, het dorp en de ooievaars
  • ommuurde kerk
  • spektoren waar vroeger het vlees van de bewoners bewaard werd

foto 447-454-458-460-465-476

km 123047

2019-2 Roemenië, bericht 14

Vervolg van gisteren: de koeien van de zigeuners die naast de camping wonen komen uit zichzelf tussen zeven en acht uur naar huis en steken dan allemaal de rivier over.

foto 481

Zondag 30 juni 2019. ‘Korte’ reisdag bij hoog-zomerse temperaturen.

Gewoon wat plaatjes van onderweg, een leuk dorp, een militair oefenterrein, een heel ander dorp en een rose kerk, daags na roze zaterdag in Venlo.

foto 491-493-496-499

Vervolgens komen we in Mosna, niet gepland maar gewoon omdat het op de route lag. Tegenover het gemeentehuis weer een Biserica Fortificata, ofwel een ommuurde  (evangelische) kerk. Mooi om te zien en heel toegankelijk gemaakt, incl. een klein museum. Dan verwonder je je dat je zomaar overal rond kunt lopen…. totdat je er weer uit gaat en een mevrouw vraagt of we al betaald hebben? Kost maar 8 lei pp, dus bijna niks. Blijkbaar was die mevrouw bij onze binnenkomst even koffiedrinken of zo?

  • ommuurde kerk
  • in een hoekje buiten een oude telefooncentrale
  • klederdrachten

foto 504-512-518

We itten nog steeds in het gebied van Siebenburgen en dus een wat andere bouwstijl. Vaak staat er nu onder de Roemeense naam ook de Hongaarse.

foto 521-524-527

Op camping ‘de oude walnoot’ zijn we nét op tijd in het Formule1 café om de mislukte start van Max en hem vervolgens tóch te zien winnen in de GP van Oostenrijk.

  • F1 café

foto 533

Maandag 1 juli 2019. Temperatuur >30º

Excursie in een oud-Spaanse bus, maar gelukkig werkte de airco.

Eerste bestemming is een oude zoutmijn in Turda, een van de belangrijkste toeristische attracties in Roemenië. Heel anders ook dan andere zoutmijnen in Europa, vooral omdat de zoutwinning als het ware onder de voeten plaatsvond. Daardoor ontstonden 2 klokvormige ruimtes van enorme afmetingen die elkaar overlappen. De Teresia-mijn is 90 meter hoog en op de bodem 75 meter breed. Op de bodem ligt een meertje van 8 meter diep en een zoutgehalte van 290 gram per liter. Behalve de constructie van de liften is alles van hout omdat de zoute lucht ijzer snel aantast. Zelfs op het hout vormt zich overal een laag zout. De hele mijn was tot 1932 in gebruik. Tegenwoordig komen er astmatische patiënten, vooral kinderen, om te kuren. Daarvoor is er op de bodem van de Rudolf-mijn een compleet attractiepark gebouwd met zelfs een reuzenrad er in. Doel is om de kinderen bezig te houden als ze enkele uren in de mijn moeten blijven.

  • héél diep….
  • helemaal onderin
  • gelaagde structuur
  • zoutkapelletje

foto 534-541-548-559-562

Tweede stop is het museumdorp Rimetea. In tegenstelling tot een openluchtmuseum is dit een ‘gewoon bewoond’ dorp. Nadat het dorp zowel in de 15e als in de 17e eeuw complet afgebrand was, zijn er enkel nog stenen huizen gebouwd. Allemaal met een souterrain dat in vroeger dagen als werkplaats gebruikt werd. De straten zijn ruim opgezet, maar allemaal zand en grind. Bedoeling is dat we gaan kijken in een van de huizen, maar de bewoner blijkt niet thuis te zijn. Daarom klopt Jaro de reisleider gewoon ergens anders aan en inderdaad blijkt de bewoner bereid om de poort te openen en ons te laten zien wat daar achter zit. Verbazing alom: keurig bestrate ondergrond, een stukje gras, bloemen, een schitterende oude schuur en vooral heel netjes. Dat verwacht je niet als je van de grindstraat af naar binnen stapt.

  • typisch huis voor dit museumdorp
  • de hoofdstraat
  • de dorpsput is nog in gebruik

foto 575-576-583-595

Dinsdag 2 juli 2019. Route van Mihai Viteazu naar Aurel Vlaicu

De thermometer loopt op tot 37º, maar gelukkig hebben we een reisdag en de airco doet het nog.

Voordat we echt onderweg zijn rijden we nog even naar de vlakbij gelegen kloof die heel mooi moet zijn. Maar voordat je er bent moet je al een heel stuk lopen tot aan de kassa (4 Lei pp) en dat terwijl het al behoorlijk heet is. Na even kijken is de conclusie: dan maar de auto in. 

foto 615

We rijden een alternatieve route door de groene bergen, met onderweg onverwacht een mooi kloostercomplex, Manastirea Lupsa uit 1428. Het onderhoud is wél van vandaag, heel mooi allemaal!

’s Avonds eten we op de camping die gerund wordt door Nederlanders: dubbele schnitzel met échte frietjes en sla en een lekker ijsje na voor 40 Lei pp. Lekker hoor.

  • kloostercomplex
  • enorme kroonluchter
  • zou oud zijn de schilderingen niet……

foto 623-625-626-629

km 123456 (!)

Woensdag 3 juli 2019.

De dag begint met gerommel en volgens de weer-app zitten we aan de rand van een onweersgebied. We krijgen te horen dat het code rood is, maar dat blijkt achteraf hooguit een beetje roze te zijn, meer als 2 druppels zijn er niet gevallen. De temperatuur is gelukkig wel een klein beetje lager.

We hebben een rustdag op de camping en tijd dus om wat klusjes te doen en nog wat losse dingetjes te vertellen.

Iedere Roemeen heeft een mobiele telefoon. Desondanks zie je best wel veel auto’s rijden met een ‘breaky-breaky-bakkie’, herkenbaar aan zo’n hele lange antenne met een kabel door het raam naar binnen.

De beveiliging bij wegwerken is een apart verhaal. Soms wel, soms niet. Hoogtepunt: een stel kantonniers langs een vierbaansweg zonder middenberm die een boomtak aankleden met een geel hesje en die op de rijbaan (in de schaduw) leggen. Of, nog erger is dat er een gat in de weg zit van meer dan een meter doorsnee en dik 10 cm diep, zónder waarschuwing erbij. Of kilometers lang uitgefreesde stukken uit de weg zonder iets erbij. Al slalommend staat dan ineens achter de bocht de freesmachine voor je bumper.

In het dorp Aurel Vlaicu bij de camping Aurel Vlaicu staat het geboortehuis en museum van Aurel Vlaicu (1882-1913). Hij was een universeel-genie, studeerde af op waterbouwkunde en werd beroemd als vliegenier. Anderhalve week geleden was het 106 jaar geleden dat hij verongelukte met zijn Vlaicu 2. De tekeningen voor zijn Vlaicu 3 vliegtuig lagen klaar op de tekentafel. De (Nederlandse) campingbaas leidt ons rond in het museum en hij weet er echt veel van. Hij is ervan overtuigd dat de wereld er ander uit gezien had als Vlaicu was blijven leven. Kijkend naar diens geschiedenis is dat hoogstwaarschijnlijk waar.

Bij de herdenking van zijn sterfdag vliegt er een militaire formatie over, zijn er allerlei luchtshows en andere evenementen. Zij monument ligt vol met herdenkingskransen. Dat alles gebeurt toch niet als je niets voorstelt!

  • type 2
  • zijn originele vliegbrevet

foto 640-641-646

2019-2 Roemenië, bericht 15

Donderdag 4 juli 2019. Excursiedag naar Alba Iulia. 
Weer: 30º, onbewolkt.

Onze expeditie vindt plaats onder leiding van Evert, de vader van Dennis de campingbaas. Evert vertelt onderweg heel interessante verhalen over de geschiedenis van dit stuk van Roemenië, maar zeker ook over zichzelf. Als econometrist bij een bank begonnen met hulpgoederen inzamelen in 1990 en na zijn pensionering (hij kon er heel vroeg uit) hier definitief komen wonen. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, hij is écht fan van Roemenië.

Enkele dagen geleden in Sibiu hebben we met een hele groep staan wachten tot de president van Roemenië, Johanniis (afstammeling van de Schwaben, zijn ouders wonen nog in Duitsland), tevoorschijn zou komen uit een bijeenkomst. Van een van de bewakers, herkenbaar aan de ‘oortjes’ en strak in het pak, hoorden we wat er aan de hand was. Er liepen er nogal wat rond daar en er stonden ook enkele hele dikke auto’s te wachten. Maar helaas is dat net niet gelukt omdat onze bus moest vertrekken, maar Evert vertelt dat hij Johannis al heel lang kent en nog steeds met hem bevriend is. Gehoord wat hij er allemaal rondom vertelde zal dit zeker waar zijn.

Nog een anekdote: de straten in ‘zijn’ dorp Aurel Vlaicu zijn geasfalteerd en dat is een bijzonderheid. Oorzaak is omdat Ceausescu kwam om het Vlaicu-Museum te openen. Het was onbestaanbaar om hem over grindwegen te laten rijden, dus werd alles geasfalteerd. Aurel Vlaicu is overigens afgebeeld op het 50 Lei bankbiljet, met aan de andere kant het vliegtuig waarmee hij verongelukt is.

In Alba Iulia (Alba Julia uitgesproken) zijn 3 vlak bijelkaar gelegen forten gerestaureerd. Mooi gedaan, het moet miljoenen gekost hebben. In het midden de Roemeens orthodoxe ‘eenheidskerk’ waar op 1 december 1918 de eenwording van Roemenië bekrachtigd is.

  • eenheidskerk
  • stadspoort

foto 656-659-660-676-677-688

Leuk om te zien is de wacht die in vol ornaat iedere dag met muziek uittrekt om een kanonschot te lossen. De betekenis is niet meer dan ‘leuk voor de toeristen’, en dat is het ook.

foto 702-704-713

foto 723-733

Vrijdag 5 juli 2019, reisdag naar de allerlaatste camping van de reis, ‘Minicamping Route Roemenie in Minis. Een SVR-camping!

Het is eigenlijk maar een vrij korte route, maar omdat we onderweg in Hunedoara (vroeger Eisenstadt) Kasteel Corvin bezichtigen is het toch 18 uur als we op de camping aankomen.

  • kasteel Corvin
  • de ridder spreekt recht
  • de grote ridderzaal

foto 734-738-744-750

Net buiten het stadje ligt een wijk met Roma-huizen, stuk voor stuk ontzettend kitscherige paleizen met als enige doel meer hebben dan de ander.

  • paleis in aanbouw, maar het dak is klaar
  • let op de daken

757-758-761

Maar er zijn ook andere Roma…..

foto 765

km 123668

Zaterdag 6 juli 2019. Uitstapje met de bus naar Arad.

Het blijft gewoon rond de 30º, regen hebben we al heel lang niet meer gezien.

Arad is een van de grotere steden en dat zie je meteen als je in het centrum uitstapt. Vervlogen grandeur die hier en daar weer zichtbaar gemaakt wordt. Het duurt lang voordat zo’n stad opgekrabbeld is na de communistische overheersing. Niettemin zeer de moeite waard om te bezoeken en er wat rond te lopen. Aurel Vlaicu is hier middels een universiteit met zijn naam ook weer aanwezig.

  • gemeentehuis
  • concertgebouw ‘cultureel paleis’
  • streetfood festival
  • koffie met lekkers
  • het station van Arad
  • de nieuwe kathedraal

foto 773-776-778-782-783-788-797-798

We kijken nog wat rond in een heel erg grote shopping-mall en komen op de terugweg langs een andere Roma-wijk. Andere stijl, net zo protserig.

  • geen Roma-woning, maar een huis van ‘gewone’ mensen

foto 800-802-807

We sluiten de dag af met het afscheidsdiner, vanaf morgen gaat weer iedereen zijns weegs. Naar huis of verder met hun eigen reis.

2019-2 Roemenië, bericht 16

Zondag 7 juli 2019

Na de BBQ gisteravond het NKC-afscheid: lekker eten, dan in de rij, knuffelen, aansluiten enz. Wij gaan ongetwijfeld nog enkele medereizigers zien in de komende tijd een keer.

foto  815

Het is nog droog, maar de dreiging wordt al waar gemaakt voordat we klaar zijn voor vertrek. Het plenst maar voordat we goed en wel vertrokken zijn is het alweer droog en eenmaal onderweg schijnt weer het zonnetje. De temperatuur stijgt tot 33º.Om 12 uur (onze tijd weer) staan we voor de grens met Hongarije en het duurt wel een half uurtje voor we erdoor zijn, de controle is uitgebreid. Nieuwsgierige blik naar binnen door de douanebeambte en de vraag wat onze camper kost door de politieman.

In Hongarije is het wat netter, beter onderhouden, dan in Roemenië. Dat geldt echter zeker niet voor de wegen. Hadden we onze mening over de wegen in Roemenië al bijgesteld (“er zijn ook goede wegen in Roemenië”), in Hongarije moet je ze bijna zoeken.
We rijden over route 55 😉 door een plat landschap dat langzaam wat glooiender wordt met gigantische velden met graan, mais en zonnebloemen. De huizen in de dorpen zijn nog heel lang in dezelfde stijl als in Roemenië,maar dan begint langzaam de verandering: de manshoge hekken rond de huizen worden lager en opener, als tuinhekjes. Bij een enkel huis is de voordeur al aan de straatkant, nog achter het hek, maar toch.
We stoppen om half vijf op een camping in Tamási. Tijd voor de WK-finale voetbal vrouwen. Tegelijk begint het te onweren, er valt zoveel water dat we kortsluiting in de kabel-aansluiting krijgen.
De vrouwen hebben heel goed gespeeld, maar helaas met 2-0 van de USA verloren. Ze mogen zich laten zien met het totale resultaat in dit toernooi!
De aflevering van Tatort duwt het verlies weer naar de achtergrond.
We zijn hier op 45 km van de camping in Siòfok aan het Balatonmeer waar we enkele jaren geleden geweest zijn.

km 123989

Maandag 8 t/m donderdag 11 juli.

De temperatuur is wat gezakt: 24º. Prima zo.

We rijden richting Balaton-meer en dan via Sopron naar Oostenrijk. En inderdaad komen we langs de Aranya-camping in Siófok. Beelden van herkenning. 

Het is erg druk op de weg, maar gelukkig loopt het wel overal door. We vinden een camperplek in Seebenstein, niet ver van Wiener Neustadt. Geen voorzieningen behalve de bakker hiernaast 🙂

Intussen hebben we een nieuwe groepsapp aangemaakt en de berichten over waar iedereen staat komen al binnen. Leuk!

De route langs de Donau blijft toch altijd mooi om te rijden. Eerst op de B1 naar Melk, daar de Donau oversteken en aan de andere kant over de B3, 131 en 130 naar Passau. Dinsdagavond staan we daar weer, op dezelfde camperplek als op de heenweg. Maar wel raar: op 31 mei/1 juni stond het hier bomvol, nu is het vakantietijd en er is plaats genoeg.

  • “Melk” van de andere kant van de Donau

foto 821-828-833

Het einde is nu echt in zicht: de autobaan op en rechtdoor naar huis. 700 km te gaan.

Even terugkomen op Roemenië.

Zijn de Roemenen nu wel of niet sociaal? Een van de Nederlands sprekende campingeigenaren vertelt dat men hier alles van de buren in de omgeving weet, tot en met wat verdiend wordt toe. Er wordt ook gelet of men afwezig is en of er dan wat gebeurt. Toch een vorm van burenhulp. Van andere Roemenen horen we dat degene die het goed gaat, zich helemaal niets aantrekt van anderen die het niet goed gaat. Zo ontstaat de grote villa naast de kleine krot, zelfs (of juist?) als het familie is. Zoals eerder gezegd: het is een vat vol tegenstrijdigheden, dat Roemenië.

Woensdagavond staan we in Bad Camberg, nog een dikke 250 km van huis. We hadden natuurlijk door kunnen rijden, maar waarom zouden we? Nu komen we morgen op een mooie tijd thuis en kunnen gelijk de camper uitruimen. Dan blijkt het stadje ook nog eens erg leuk te zijn.

foto 842-855

km 12503

Dus is het donderdagmiddag als we arriveren, nadat we onderweg een hele grote gratis wasbeurt uit de hemel kregen.

  • Ich hab’ den Vater Rhein in seinem Bett geseh’n………

foto 859 (https://www.youtube.com/watch?v=hUpHFxEc8k4)

Zo kijken we terug op een mooie reis met plezierige reisgenoten en een eenmalige reisleiding die niet genoeg kon doen voor de groep. Wij kunnen nu zeggen dat het fantastisch was met een groot dankjewel voor Jaro, Ildiko, Frans en Cobie en zeker ook voor onze mede-reizigers.

km 125337, totaal hebben we 5880 km gereden.


Abonneer op nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van nieuwe verslagen
Loading

Het laatste bericht was op:

juli 2019
M D W D V Z Z
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
« jun   aug »

Copyright Wim Geurts © 2026 ·